Yiannis Ritsos, Restaurare – Ἀποϰατόισταση”

Yiannis Ritsos, Restaurare – Ἀποϰατόισταση”

Nu-i plăceau deloc pomii, păsările și florile

devenite simboluri ale ideilor, folosite în același mod

de formațiuni opuse. El încerca

să le aducă din nou la fireasca lor temelie. De pildă, porumbeii,

nu emblema diverselor conferințe, ci frumoasele păsări

erotice, cu pasul lent, care cioc în cioc

se tot sărută în curtea mea și umplu pavelele

de mizerie și de pene (oricum îmi plac); ori, cel mult,

mici postași transportând pe deasupra-n baloane

scrisorile copiilor săraci către Dumnezeu, în care îi cer

pantofi și caiete și câteva bomboane. Iar crinii nu

emblemele purității, ci senzualele

și parfumatele plante cu petalele larg desfăcute și

arătându-și, erecte, staminele lor cu polen de aur. Măslinul,

nu o răsplată a victoriei ori a păcii, ci un părinte roditor

care dă ulei bun bucatelor noastre și pentru lampă,

pentru roșelile nou-născutului ori pentru genunchiul rănit

al copilului in neastâmpăr, și, încă, desigur

pentru lumina modestă a Madonei. Iar eu – spunea el –

nu sunt nicicum un mit, ori un erou, ori zeu, ci simplu

truditor

ca tine, ca tine ori ca oricare, – un lucrător pentru artă,

mereu îndrăgostit de copaci, de păsări, de animale și oameni,

dar îndrăgostit mai ales de frumusețea gândului curat,

de splendorile tinereții – un truditor

scriind, scriind necontenit despre toate, și toate

având un nume scurt și lesne de pronunțat: Yiannis Ritsos.

-traducere de Catalina Franco-

______________________________

Δέν ἀγαποῦσε διόλου τά πουλιά, τά λουλούδια, τά δέντρα

πού γίναν σύμβολα ἰδεῶν, χρησιμοποιούμενα ἐξὶσου

ἀπό ἐντελῶς ἀντίθετες παρατάξεις. Αὐτός προσπαθοῦσε

νά τά ἐπαναφέρει στή φυσιϰή τους ὑπόσταση. Τά περιστέρια, π.χ.,

ὄχι συνθήματα ποιϰίλων συνεδρίων, ἀλλά πουλιά

ὡραῖα, ἐρωτιϰά, βαρυπερπάτητα, πού ὅλο φιλιοῦνται

στόμα μέ στόμα στήν αὐλή ϰαί μοῦ γεμίζουν τά πλαϰάϰια

μέ ϰουτσουλιές ϰαί πούπουλα (μ ’ἀρέσουν ἔτσι) ·

ἤ, τό πολύ πολύ; μιϰροί ταχυδρόμοι πού μεταφέρουν πάνω ἀπ ’τίς σφαῖρες

τά γράμματα φτωχῶν παιδιῶν πρός τό Θεό ζητώντας του

τετράδια ϰαί παπούτσια ϰαί λίγες ϰαραμέλες. Τά ϰρίνα

ὄχι ἐμβλήματα ἁγνότητας μά φυτά μυρθβόλα

ὅλο αἰσθησιασμό, μέ ὁλάνοιχτα τά πέταλα τους

νά δείχνουν τεντωμένους τούς χρυσόσπορους στήμονες. Κι ἡ ἐλιά

ὄχι ἔπαθλο νίϰης ἤ εἰρήνης ἀλλά μάνα ϰαρποφόρα

πού δίνει τό λαδάϰι γιά τό πιάτο μας ϰαί γιά τό λύχνο,

γιά τοῦ μωροῦ τό σύγϰαμα ϰαί γιά τό λαβωμένο γόνατο

τοῦ ἀνήσυχου, ἀνυπάϰοου παιδιοῦ, ϰι ἀϰόμη

γιά τό φτωχό ϰαντηλάϰι τῆς Παναγίας. Κι ἐγώ – εἷπε –

ϰαθόλου μύθος, ἥρωας ἤ Θεός, μά ἁπλός ἐργάτης

ὅπως ϰι ἐσύ ϰι ἐσύ ϰαί ὁ ἄλλος – προλετάριος τῆς τέχνης

ἐρωτευμένος πάντα μέ τά δέντρα, τά πουλιά, τά ζῶα ϰαί τούς ἀνθρώπους,

ἐρωτευμένος προπάντων μέ, τό ϰάλλος τῶν ϰαθαριων στοχασμῶν

ϰαι μέ το ϰάλλος τῶν νεανιϰῶν σωμάτων – ἐ’νας ἐργάτης

που γράφει, γράφει ἀϰατάπαυστα γιά ὅλους ϰαί γιά ὅλα

ϰαι τ ’ὄνομά του σύντομο ϰι εὐϰολοπρόφερτο: Γιάννης Ρίτσος.

Lasă un răspuns

Completează mai jos detaliile cerute sau dă clic pe un icon pentru a te autentifica:

Logo WordPress.com

Comentezi folosind contul tău WordPress.com. Dezautentificare /  Schimbă )

Poză Twitter

Comentezi folosind contul tău Twitter. Dezautentificare /  Schimbă )

Fotografie Facebook

Comentezi folosind contul tău Facebook. Dezautentificare /  Schimbă )

Conectare la %s